Wokaliści i osoby związane z działalnością muzyczną

W niemal każdym odcinku „Absolutely fabulous” wymieniane są nazwiska przeróżnych wokalistów i osób związanych z działalnością muzyczną. Wielu z nich gościnnie występowało w serialu, między innymi gwiazdy takie jak Lulu, Emma Bunton, Marianne Faithfull, Suzi Quatro czy Elton John.

Lulu

Lulu Kennedy-Cairns, właściwie Marie McDonald McLaughlin Lawrie, najbardziej znana pod scenicznym imieniem Lulu – urodzona w 1948 roku, szkocka piosenkarka, kompozytorka, modelka, aktorka i osobowość telewizyjna. Reprezentantka Wielkiej Brytanii na Konkursie Piosenki Eurowizji 1969, na którym 29 marca 1969, wykonując piosenkę „Boom Bang-a-Bang”, zajęła 1 miejsce wspólnie z trzema innymi wykonawcami (Salomé z Hiszpanii, Lenny Kuhr z Holandii i Frida Boccara z Francji). Na początku 1969 wyszła za mąż za Maurice’a Gibba z Bee Gees, z którym rozwiodła się w 1973. Pierwszym przebojem Lulu była jej wersja piosenki The Isley Brothers „Shout” z 1964. W 1974 wykonała utwór tytułowy do filmu „Człowiek ze złotym pistoletem” z Jamesem Bondem skomponowanej przez Johna Barry’ego.

Emma Bunton

Emma Lee Bunton – urodzona w 1976 roku brytyjska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. Znana głównie jako członkini zespołu muzycznego Spice Girls, gdzie była znana pod pseudonimem Baby Spice. W 2006 roku brała udział w IV edycji brytyjskiego Tańca z gwiazdami gdzie zajęła 3 miejsce. Jej partnerem był Darren Bennett. Emma jest również kibicem piłki nożnej – dopinguje londyński zespół Tottenham Hotspur. W 2001 roku wydała swoją pierwszą solową płytę o nazwie A Girl Like Me. W 2004 roku ukazała się druga płyta Free Me. W 2006 ukazała się trzecia płyta studyjna, Emmy Life In Mono. Jej singiel All I Need to Know wydany został w 2007 roku. W 2008 w Londynie na specjalnie zorganizowanej konferencji prasowej zespół Spice Girls reaktywował się, a wokalistki wyruszyły w trasę koncertową Retrun of the Spice Girls Tour.

Marianne Faithfull

Marianne Faithfull – urodzona w 1946 roku brytyjska piosenkarka, autorka tekstów piosenek, aktorka. Jest córką austriackiej arystokratki baronowej Evy von Sacher-Masoch i filologa prof. Roberta Glynna Faithfulla. Pracowała z wieloma muzykami, wśród których byli między innymi Angelo Badalamenti, David Bowie i  Marcella Detroit. W czerwcu 1964 roku poznała managera The Rolling Stones Andrew Loog Oldhama. W sierpniu 1964 z pomocą Oldhama podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Decca i zadebiutowała piosenką As Tears Go By napisaną przez Micka Jaggera i Keitha Richardsa, która dotarła do 9 miejsca brytyjskiej listy przebojów. W 1965 wydała singla z piosenką Come and Stay With Me, który dotarł do 4 miejsca listy przebojów. W maju 1965 poślubiła artystę Johna Dunbara. Przez kilka lat związana była z Mickiem Jaggerem. W 1979 roku nagrała utwór muzyczny „The Ballad of Lucy Jordan” napisany przez Shel Silverstein. Wkrótce Marianne popadła w uzależnienie od narkotyków. Mieszkała w squatach w Soho. Jej kariera przeżyła kilka momentów załamania, ale także w złym okresie pracowała nad kolejnymi płytami. Jak pisze w swojej autobiografii, często było to jedyne wyjście, by zdobyć pieniądze na jakiekolwiek utrzymanie i narkotyki.

Suzi Quatro

Suzi Quatro, właściwie Susan Kay Quatrocchio – urodzona w 1950 roku w Detroit, amerykańska piosenkarka, basistka i aktorka, popularna zwłaszcza w latach 70. Jej muzyka jest zaliczana do gatunków glam rock i pop. Często stosowanym jest określenie jej jako „glam pop”. Suzi Quatro urodziła się w katolickiej rodzinie w 1950 roku. Jej ojciec, z pochodzenia Włoch, w wolnym czasie zajmował się muzyką. Jej matka była z pochodzenia Węgierką. Suzi zaczęła swoją karierę muzyczną wraz z zespołem The Pleasure Seekers, a potem Cradle, gdzie grała ze swoimi siostrami Patti, Nancy i Arlene. W 1971 roku przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii po tym, jak odkrył ją w Detroit producent muzyczny Mickie Most. Jej pierwszy singiel, „Rolling Stone”, był klapą wszędzie, tylko nie w Portugalii, gdzie zajął pierwsze miejsce na liście przebojów. Drugi singiel, „Can the Can”, podbił listy przebojów w całej Europie i Australii. Dwa pierwsze albumy również odniosły olbrzymi sukces. Nigdy nie udało jej się podbić Stanów Zjednoczonych. Tam znana jest głównie z roli Leather Tuscadero w serialu „Happy Days”.

Elton John

Elton Hercules John – urodzony w 1947 jako Reginald Kenneth Dwight w Londynie, brytyjski piosenkarz, kompozytor, pianista i okazjonalnie aktor. Elton John – brytyjski piosenkarz, kompozytor, pianista i legenda światowego show-biznesu, urodził się w 1947 roku, jako Reginald Kenneth Dwight. Jego pierwsza płyta „Empty Sky” ukazała się w roku 1969. We wczesnych latach 70. stał się niekwestionowaną supergwiazdą. W ciągu ponad 30 lat kariery wydał ponad 30 albumów i jako jeden z niewielu artystów popowych zdołał utrzymać niezmienną popularność przez cały okres swej twórczości. Utwory takie jak „I’m Still Standing”, „Nikita”, „Blue Eyes”, ” Goodbye Yellow Brick Road”, czy „You Gotta Love Someone” cieszą się wciąż niesłabnącą popularnością. W 1994 roku Elton John został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame, a trzy lata później otrzymał tytuł szlachecki Sir. Elton John w swojej ponad 40 letniej karierze sprzedał ponad 300 milionów nagrań, co czyni go jednym z najbardziej uhonorowanych artystów wszech czasów. Jego singel „Something About the Way You Look Tonight”/”Candle in the Wind 1997″ został sprzedany w nakładzie ponad 33 milionów kopii na całym świecie. Przebój stał się najlepiej sprzedającym singlem wszech czasów w Wielkiej Brytanii. W latach 90. uwydatnił swój głos w balladach, z których wiele stało się przebojami. Niezmienny w jego twórczości pozostaje fortepian. W 1992 założył Elton John AIDS Foundation – fundację pomagającą dzieciom chorym na AIDS.

Sinitta

Sinitta Renet Malone – urodzona w 1966 roku w Seattle w stanie Waszyngton, amerykańska piosenkarka muzyki disco i pop, a także R&B i house, która większość swojego zawodowego życia spędziła w Wielkiej Brytanii. Szczyt jej popularności przypada na drugą połowę lat 80., kiedy to wylansowała piosenki wyprodukowane przez Stocka, Aitkena i Watermana takie jak „Toy Boy”, „So Mucho”, „Cross My Broken Heart”, „Right Back Where We Started From”, „G.T.O.” i „I Don’t Believe In Miracles”. Sinitta początkowo nagrywała muzykę taneczną w 1983 roku, wydając swój pierwszy singiel „Break Me Into Little Pieces” z Hot Gossip. W tym samym roku pojawiła się także w wideoklipie piosenki „Rock the Boat” śpiewanym przez Forresta. Przełomem były jej piosenki disco-pop wyprodukowane przez właściwy studio Stocka, Aitkena i Watermana – „Cruising” (1984) i „So Macho” (1985), które trzy miesiące później w marca 1986 r. wspięły się na pozycję drugą. W 1992 r. podpisała kontrakt z Arista Records label. Jednak w lipcu 1992r. utwór „Shame Shame Shame” utknął na 28. miejscu. Na początku 1993 r. wydała singiel „The Supreme EP”, który wyróżniał się kolekcją coverów. W 1998 r. powróciła na scenę pop z albumem „Naughty Naughty”. Skoncentrowała się potem na teatrze i pracy A&R.

Betty Boo

Betty Boo, a właściwie Alison Moira Clarkson – urodzona w 1970 roku w Londynie, pop-rapowa piosenkarka i autorka piosenek. W wyniku współpracy z grupą muzyczną The Beatmasters stworzyła wiele znanych przebojów, między innymi „Doin’ the Do” z 1990 roku. W tym samym roku wydała swój debiutancki album Boomania, który okazał się wielkim sukcesem. Clarcon studiowała inżynierię dźwięku w Holloway School of Audio Engineering. Pierwotnie nosiła pseudonim Betty Boop zaczerpnięty z kreskówki stworzonej przez Grima Natwicka dla Paramount Pictures. Wokalistka nazwała tak siebie ze względu na rzekome podobieństwo do rysunkowej postaci. Wkrótce zmieniła go jednak, aby uniknąć problemów związanych z prawami autorskimi. Lucy O’Brien – dziennikarka pisma The Guardian napisała, że popowy wizerunek Betty to połączenie stylu Betty Boop, Bucka Rogersa i Barbarelli.

Madonna

 

Madonna, właściwie Madonna Louise Veronica Ciccone – urodzona w 1958 roku, amerykańska artystka wokalistka, kompozytorka, autorka tekstów, producentka muzyki i filmów, tancerka, aktorka filmowa i teatralna, reżyserka, scenarzystka, pisarka, projektantka mody, właścicielka międzynarodowej sieci siłowni, wydawca, bizneswoman, przedsiębiorca i filantrop. Pod koniec lat 70. przeniosła się z rodzinnego miasta do Nowego Jorku w celu rozpoczęcia kariery tancerki nowoczesnej, jednak tam ukierunkowała się na muzykę. Początkowo grała w zespołach, a potem rozpoczęła karierę solową, w 1983 roku wydając debiutancki album Madonna. Kolejne jej płyty spotykały się z olbrzymim sukcesem komercyjnym i wysokimi wynikami sprzedaży, a single stawały się przebojami. Jednym z jej największych muzycznych osiągnięć jest „Like a prayer” – utwór z 1989 roku, kóry powstał we współpracy z autorem i producentem Patrickiem Leonardem. Madonna wpłynęła nie tylko na rozwój muzyki popowej, ale i mody oraz pojęć koncertu i teledysku, stając się ikoną popkultury; zasłynęła ze skandali na tle seksualnym i religijnym. Upowszechniła model piosenkarki łączącej muzykę z wizerunkiem scenicznym oraz gwiazdy-businesswoman. Jej kariera i sukcesy trwają nieprzerwanie do dziś, a sama Madonna nazywana jest Królową popu.

Dannii Minogue

Dannii Minogue, właściwie Danielle Jane Minogue – urodzona w 1971 w Melbourne, australijska piosenkarka, kompozytorka i aktorka.  W 1991 roku wydała swój pierwszy album zatytułowany Love and Kisses Love and Kisses. Wśród innych hitów znalazły się takie przeboje jak „This is It”, „Jump to the Beat” i „Baby Love”. W 2007 dołączyła do jury brytyjskiego programu muzycznego „X-Factor”. Zasiada również w jury programu „Australia’s Got Talent”. Jest siostrą piosenkarki i aktorki Kylie Minogue. W 1995 rozwiodła się z aktorem Julianem McMahonem. Chętnie wspiera kampanie promujące i zapobiegające chorobom, na przykład do walki z AIDS.

Cilla Black

Cilla Black, właściwie Priscilla Maria Veronica White – żyjąca w latach 1943-2015 angielska piosenkarka, a także osobowość telewizyjna i aktorka. Zajmuje wyjątkową pozycję w historii muzyki pop i brytyjskiej inwazji. Jako odkrycie i protegowana Briana Epsteina była pierwszą i jedyną wykonawczynią, która pochodziła z Liverpoolu w szczytowym momencie ekspansji brytyjskiego bigbitu. W połączeniu z menedżerskimi umiejętnościami Briana Epsteina i produkcyjnymi George’a Martina wyrobiła sobie mocną pozycję jako piosenkarka, a jej przeboje były notowane dłużej niż jakiegokolwiek innego wykonawcy ze stajni Briana Epsteina poza Beatlesami. Stała się jedną z ulubionych wykonawczyń muzyki pop w Anglii pod koniec lat 60. i w latach 70., i zarazem jedną z najpopularniejszych gwiazd tamtejszej telewizji. Wielki sukces odniósł drugi singiel piosenkarki „Anyone Who Had a Heart” – kompozycja Burta Bacharacha i Hala Davida. Kolejnym jej sukcesem, choć mniejszym, była piosenka „It’s for You”, gdzie – podczas sesji nagraniowej – na fortepianie zagrał McCartney. Wszystkie utwory Black wyprodukowane były przez George’a Martina w Abbey Road Studios. Black nagrywała kompozycje duetu Lennon-McCartney. Jej wersje utworów „Yesterday”, „For No One” i „Accross the Universe” stały się faworytami w rozgłośniach radiowych.

Bob Dylan

Bob Dylan, a właściwie Robert Allen Zimmerman – amerykański piosenkarz, kompozytor, autor tekstów, pisarz i poeta urodzony w 1941 roku w Duluth, w stanie Minnesota. Jest jedną z najważniejszych postaci muzyki popularnej ostatnich pięciu dekad. Swój indywidualny styl oparł na wielu gatunkach muzycznych, od tradycyjnego amerykańskiego folku i country bluesa poprzez country do muzyki gospel, rock and rolla, rockabilly, czy angielskiej, szkockiej i irlandzkiej muzyki folkowej, a także jazzu i swingu. Występuje z gitarą akustyczną, elektryczną, keyboardem, harmonijką ustną. W styczniu 1961 roku przeprowadził się do Nowego Jorku, by tam występować, a także odwiedzić umierającego w szpitalu w New Jersey legendarnego Woody’ego Guthrie. Spotkania z Guthriem miały niewątpliwie największy wpływ na Dylana w jego wczesnej karierze muzycznej. Dylan postanowił pozostać w Nowym Jorku i poświęcić się karierze śpiewaka folkowego. Bob Dylan jedną z ikon amerykańskiej kontrkultury. Jego słynny przebój Like a Rolling Stone to według magazynu „Rolling Stone” piosenka wszech czasów. Inne słynne utwory Dylana, jak choćby Knockin’ on Heaven’s Door, To Make You Feel My Love, Gotta Serve Somebody czy Things Have Changed weszły do kanonu muzyki współczesnej. Twórczość Dylana stała się inspiracją dla całej rzeszy wykonawców. Wielu z nich włączyło jego utwory do swojego repertuaru.

Jacques Brel

Jacques Romain Georges Brel (1929-1978) – belgijski bard, kompozytor, piosenkarz i aktor. Występował w kabaretach i komponował. W 1956 nagrał piosenkę Quand on n’a que l’amour, która przyniosła mu powszechną popularność. Występował wspólnie z Maurice’em Chevalierem i Michelem Legrandem. Stał się szeroko znany wśród francuskiej publiczności. Śpiewał głównie po francusku i flamandzku. W krajach francuskojęzycznych często uznawany jest za jednego z najlepszych piosenkarzy z kręgu kultury francuskiej. Znany był ze swych tekstów, humorystycznych piosenek (Les bonbons, Le lion, Comment tuer l’amant de sa femme…). W 1965 roku wspólnie z autorem tekstów Gérardem Jouannestem napisał piosenkę „La chanson de Jacky”, którą zamieścił w albumie Ces Gens-La. Dwa lata później anglojęzyczną wesję piosenki – pod tytułem „Jackie” – zaśpiewał amerykański wokalista Scott Walker.

Scott Walker

Scott Walker, właściwie Noel Scott Engel – urodzony w 1943 roku, amerykański wokalista i instrumentalista, wcześniejszy lider amerykańskiej grupy popowej The Walker Brothers. W 1964 roku razem z Johnem Mausem i Gary Leedsem utworzył w Los Angeles grupę The Walker Brothers. Za sprawą G. Leedsa w 1965 przeniósł sie do Londynu. Tam zespół zyskał światową popularność dzięki balladom popowym. Trzeci singel grupy Make It Easy On Yourself, wydany w sierpniu 1965 roku, stał się hitem i wdarł się na 1 miejsce brytyjskich list przebojów (16 miejsce amerykańskich list przebojów). Następny singel My Ship Is Coming In dostał się na 3 pozycję brytyjskich list, a wraz z piątym – The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore z 1966, The Walker Brothers po raz kolejny stanęli na szczycie brytyjskich list przebojów. Odmienne gusty muzyczne członków zespołu doprowadziły do rozpadu grupy w 1967 roku, chociaż już w następnym roku doszło do jej reaktywacji w ramach trasy koncertowej po Japonii. W 1975 doszło do reaktywacji grupy The Walker Brothers, która wyprodukowała kolejne trzy albumy. Pierwszy singel, będący coverem piosenki No Regrets Toma Rusha, wspiął sie na 7 pozycję brytyjskich list przebojów. Od końca lat siedemdziesiątych rzadko pojawiały się jego nagrania. Od 1980 roku wydał trzy albumy: Climate of Hunter w 1984, Tilt w 1995 oraz The Drift w 2006 roku. Napisał też i wyprodukował w roku 1999 muzykę do filmu Pola X w reżyserii Leosa Carax’a.

Aaron Neville

Aaron Neville – amerykański piosenkarz urodzony w 1941 roku w Nowym Orleanie, wykonujący utwory z gatunku soul i rhythmandbluesa. Członek grupy The Neville Brothers, która powstała w 1977 roku. Najpopularniejsze nagrania zespołu, to: „Sister Rosa”, „Fire and Brimstone”, „Wild Indians”, „Brother Blood” i „Sons and Daughters”. Utwór „Bird on a wire”, wykorzystany był jako, ścieżka muzyczna do filmu o tym samym tytule. W rolach głównych zagrali Mel Gibson oraz Goldie Hawn. W karierze solowej jego największymi sukcesami były single „Tell It Like It Is” z 1966 roku oraz „Don’t Know Much” i „All My Life” z 1989 roku (obydwa w duecie z Lindą Ronstadt). Piosenkarz wyróżnia się charakterystycznym stylem śpiewu – jak sam twierdzi – wzorowanym na jodłowaniu.

Bill Wyman

Bill Wyman, właściwie William George Perks – brytyjski muzyk rockowy i basista urodzony w 1936 roku w Londynie. Od grudnia 1962 do grudnia 1992 był basistą w zespole rockowym The Rolling Stones. W wieku dziesięciu lat rozpoczął 3-letnią naukę gry na fortepianie, potem sam uczył się gry na gitarze basowej. Przed wejściem do zespołu Rolling Stones grał na gitarze basowej w kilku lokalnych zespołach. Po odejściu z zespołu zaczął nagrywać solowe płyty oraz występować i nagrywać z Bill Wyman’s Rhythm Kings. W 2012 roku wystąpił ponownie z The Rolling Stones na koncertach w The O2 Arena w Londynie w ramach trasy 50 & Counting z okazji pięćdziesięciolecia powstania zespołu.

Bryan Ferry

Bryan Ferry – urodzony w 1945 roku, angielski piosenkarz, kompozytor oraz muzyk. Karierę rozpoczął na początku lat siedemdziesiątych jako wokalista zespołu Roxy Music. W 1973 roku zaczął występy solowe, będąc jednocześnie liderem Roxy Music. W tym samym roku zadebiutował pierwszym albumem studyjnym zatytułowanym „These Foolish Things”. Ogromną popularnością cieszył się kolejny projekt wokalisty pt. „Another Time, Another Place”. Od tego czasu ciepły, rockowy głos Bryana Ferry stał się rozpoznawalny na całym świecie. Piosenkarz ma na swoim koncie trzynaście albumów studyjnych, ostatni „Olimpia” został wydany 26 października 2010 roku. Bryan Ferry cieszy się dużą sympatią polskiej, oraz światowej publiczności. Wokalista koncertuje z powodzeniem na całym świecie, a każda kolejna trasa koncertowa staje się nie lada gratką dla miłośników czystego rocka w jego najlepszej formie.

David Gilmour

David Jon Gilmour – urodzony 1946 roku angielski progresywny muzyk rockowy, gitarzysta, wokalista, kompozytor. Najbardziej znany jako długoletni członek Pink Floyd. Otrzymał propozycję dołączenia do grupy na przełomie 1967 i 1968 roku. Była to reakcja zespołu na coraz większe problemy psychiczne dotychczasowego lidera – Syda Barretta. Początkowym zadaniem Gilmoura miało być głównie zastępowanie Barretta podczas koncertów. Wkrótce jednak Barrett opuścił zespół na dobre, a Gilmour zajął jego miejsce. Charakterystyczny styl gry Gilmoura był jednym ze źródeł sukcesu Pink Floyd w latach 70, dając mu na pewien czas dominującą pozycję w zespole. Jednakże po sukcesach The Dark Side of the Moon oraz Wish You Were Here na pierwszą pozycję wysunął się Roger Waters – kompozytor przytłaczającej większości materiału z płyt Animals i The Wall oraz The Final Cut.

Frankie Knuckles

Frankie „Warren” Knuckles, właściwie Francis Nicholls (1955-2014) – amerykański didżej i producent muzyczny. Był DJ-em od 1977 do 1982 r. Znany jako „ojciec chrzestny muzyki house”. Frankie Knuckles swoją karierę zaczynał pod koniec lat 70. grają na imprezach disco i r’n'b. Później, w latach 80. otworzył własny klub The Power Plant, w którym po współpracy z Derrikiem Mayem, Ronem Hardym i Jamie Principle zaczął grać muzykę house. Po zamknięciu klubu w 1987 roku grał w różnych miastach na cały świecie m.in. w Londynie i Nowym Jorku. W 1991 roku ukazał się jego debiutancki album „Beyond the Mix”. Na płycie znalazł się największy przebój Knucklesa „The Whistle Song”. Knuckles jak większość protoplastów house’u i techno, zamiast wydawać płyty zajmował się przede wszystkim remiksami i graniem imprez. Do jego śmierci ukazały się jeszcze tylko dwa jego albumy solowe.

Jason Donovan

Jason Sean Donovan – urodzony w 1968 roku australijski aktor i piosenkarz. W 1988 roku Donovan wyjechał do Londynu, gdzie rozpoczął karierę piosenkarza, podpisując kontrakt z wytwórnią Mushroom Records w Australii, oraz z PWL w Wielkiej Brytanii. Jego pierwszy singiel „Nothing Can Divide Us” (Nic nie może nas rozdzielić), został napisany i wyprodukowany przez zespół produkcji Stock Aitken Waterman. Osiągnął piąte miejsce w Wielkiej Brytanii. Jego debiutancki album Ten Good Reasons (1989) zdobył ogromną popularność w wielu krajach świata, trafił na szczyt listy najlepiej sprzedających się płyt w Wielkiej Brytanii i wylansował takie przeboje jak Especially For You w duecie z Kylie Minogue oraz Too Many Broken Hearts. W 1991 odniósł sukces na londyńskiej scenie West End rolą Józefa w biblijnym musicalu Andrew Lloyda Webbera. Jego singiel z piosenką „Any Dream Will Do” trafił na pierwsze miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Prywatnie Donovan spotykał się z Kylie Minogue i Ericą Baxter. W 1997 związał się z menedżerką sceniczną Angelą Malloch.

Simon Le Bon

Simon John Charles Le Bon – urodzony w 1958 roku w Londynie, wokalista i autor tekstów grupy Duran Duran. Przodkowie Le Bona wywodzą się z francuskich hugenotów. Simon w młodości śpiewał w chórku kościelnym i ćwiczył aktorstwo. Pracował w kibucu na pustyni Negew w Izraelu 1978, skąd powrócił do Wielkiej Brytanii, aby podjąć studia na Uniwersytecie Birmingham. W 1980 dziewczyna Simona, pracująca jako barmanka w Rum Runner, gdzie Duran Duran wtedy grali, poleciła zespołowi swojego chłopaka jako wokalistę. Ten, jak legenda głosi, przyszedł na przesłuchanie w różowych spodniach w lamparcie cętki, trzymając w ręku książkę z poezją własnego autorstwa. Zaśpiewał kilka już istniejących piosenek, ale do instrumentalnego utworu („Sound of Thunder”) dodał własny tekst. Zespół przyjął Simona, który zgodził się śpiewać przez sześć letnich tygodni, pozostał jednak wokalistą Duran Duran do dnia dzisiejszego, do aktorstwa zaś nigdy nie wrócił.

Jimmy Osmond

James Arthur „Jimmy” Osmond – urodzony w 1963 roku amerykański piosenkarz, aktor i biznesmen. Jest najmłodszym członkiem zespołu The Osmonds – amerykańskiej familijnej grupy popowej, popularnej w latach siedemdziesiątych. Początkowo w skład zespołu wchodzili bracia: Alan Ralph, Melvin Wayne, Merrill Davis i Jay Wesley Osmond, którzy występowali już w latach 60. Największą popularność zdobyli jednak w następnej dekadzie, kiedy to do zespołu dołączyli bracia: Donny i Jimmy oraz siostra Marie. Największe przeboje zespołu to: One Bad Apple, Double Lovin, Crazy Horses, Go Away Little Girl, Down by the Lazy River , Puppy Love, The Twelfth of Never, Love Me for a Reason, Long Haired Lover from Liverpool. Członkowie rodziny Osmondów są wyznawcami Kościoła Jezusa Chrystusa.

River Phoenix

River Phoenix, właściwie River Jude Bottom (1970-1993) – amerykański muzyk, aktor i aktywista. Przyszedł na świat w wielodzietnej rodzinie (jednym z jego braci jest aktor Joaquin Phoenix) byłych hipisów i członków organizacji Dzieci Boga. Od wczesnych lat pasjonował się muzyką i aktorstwem. Debiutował w filmach obyczajowych dla dzieci i młodzieży. Pierwszy sukces odniósł w wieku 18 lat, gdy został nominowany do Oscara i Złotego Globu za rolę w Straconych latach Sidneya Lumeta. Rok później wcielił się w postać młodego Indiany Jonesa w filmie Indiana Jones i ostatnia krucjata. Zdaniem wielu krytyków i fanów najwybitniejszą swoją kreację stworzył w filmie Moje własne Idaho z 1991 roku w reżyserii Gusa Van Santa.  Wraz z siostrą Rain założył zespół muzyczny Aleka’s Attic. Aktywnie wspomagał rozmaite organizacje charytatywne i społeczne. Tak jak reszta swojego rodzeństwa był weganinem. Zmarł w 1993 roku w wyniku przedawkowania narkotyków w klubie swojego przyjaciela Johnny’ego Deppa „The Viper Room” w wieku 23 lat.

Roger Daltrey

Roger Harry Daltrey – urodzony w 1944 roku brytyjski wokalista, tekściarz i aktor. Najbardziej znany jako założyciel i wokalista The Who – zespołu rockowego powstałego w 1964, związanego z subkulturą modsów, uważanego za jedną z najbardziej wpływowych grup rockowych wszech czasów. Grupa wywodzi się z zespołu The Detours, założonego przez Rogera Daltreya w 1961, grającego covery rhythm and bluesowe. W 1964 grupa, w uformowanym już składzie, zmieniła nazwę na High Numbers, wydając jeden singel. Ostatecznie muzycy zmienili nazwę na The Who, zaczęli grać własny repertuar i wyrabiać własny, specyficzny styl sceniczny. Według fanów był jednym z najwybitniejszych i najpopularniejszych zespołów lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, od razu stał się ulubionym zespołem brytyjskiej subkultury młodzieżowej lat 60. XX wieku – modsów. Grupa miała w swoim repertuarze utwory psychodeliczne i hardrockowe. Wokalista grupy Roger Daltrey obdarzony był czystym i mocnym głosem, zdolnościami aktorskimi i sceniczną charyzmą. Pierwszy singel „I Can’t Explain” zespół wydał w styczniu 1965. Grupę uczyniła sławną już pierwsza płyta wydana w 1965 – My Generation.

Serge Gainsbourg

Serge Gainsbourg, właściwie Lucien Ginsburg (1928-1991) – francuski kompozytor, piosenkarz, aktor, scenarzysta i reżyser. Jego zróżnicowany styl i indywidualność są trudne do skategoryzowania. Był malarzem, grał na fortepianie w barach. Stał się siłą sprawczą i głównym prowokatorem rewolucji seksualnej w swoich czasachInspirował się m.in. muzyką Fryderyka Chopina. Piosenkę „Je t’aime… moi non plus” (1969) nagrał pierwotnie z Brigitte Bardot, dla której była ona przeznaczona. Wersja ta nie została wydana, ponieważ sprzeciwiła się temu Brigitte Bardot. Gainsbourg nagrał ją ponownie później, ze swoją ówczesną kochanką, piosenkarką Jane Birkin. Piosenkę zawierającą symulację odgłosów kobiecego orgazmu uważano powszechnie za nieobyczajną i zabroniono jej nadawania w Hiszpanii, Islandii, Jugosławii, Szwecji, Włoszech oraz Wielkiej Brytanii.

Źródło: www.wikipedia.org

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>