Aktorzy i reżyserzy

Wiele znanych twarzy gościło w poszczególnych sezonach „Absolutely fabulous”. W odcinku „Panika” wystąpiła aktorka Minnie Driver, która zagrała samą siebie. Główne bohaterki często mówią też o Elizabeth Hurley – w dodatku pejoratywnym znaczeniu – choć ona sama nigdy osobiście nie wystąpiła w serialu. W odcinku „Pogaduszki” Patsy usilnie przekonuje, że David Lean wyreżyserował jeden z filmów, w których brała udział. Z kolei w pilocie serialu zatytułowanym „Pokaz mody” Eddie próbuje wciągnąć Joan Collins na listę gości, oferując jej darmowego szampana.

Minnie Driver

Minnie Driver – brytyjska aktorka urodzona w 1970 roku. Podbiła amerykańską publiczność jako „Benny” Hogan w „Kręgu przyjaciół”(1995) Pata O’Connora. Zagrała tam dziewczynę z małego miasteczka, która wyjeżdża na studia do Dublina i wkraczając w dorosłe życie, uczy się przyjaźni i miłości. Dzięki tej roli Driver zwróciła na siebie uwagę producentów hollywoodzkich. Pojawiła się w jednym z serii filmów o Jamesie Bondzie, „Golden Eye”(1995), a następnie została zaangażowana do udziału w „Big Night”(1996) oraz „Uśpionych”(1996) Barry’ego Levinsona, gdzie partnerowali jej Brad Pitt, Robert De Niro i Jason Patric Zanim poświęciła się całkowicie karierze aktorskiej, występowała w londyńskich klubach jako piosenkarka i gitarzystka jazzowa.

Elizabeth Hurly

Elizabeth Hurley – brytyjska aktorka urodzona w 1965 roku. Chciała zostać tancerką. Zdobyła stypendium London Studio Centre, gdzie uczęszczała na zajęcia teatralne i taneczne. Założyła grupę taneczną „Vile Bodies”. Występowała w nocnych klubach. W 1987 roku na planie hiszpańskiego melodramatu „Remando al viento” poznała Hugh Granta. Amerykański thriller „Pasażer 57″ z 1992 roku Kevina Hooksa doczekał się dobrych recenzji. Elizabeth zagrała w nim bezwzględną terrorystkę. Przełomem w karierze Hurley okazała się komedia „Austin Powers: Agent specjalnej troski” (1997) Jaya Roacha. W 2000 zagrała diablicę w „Oszołomieniu”. Hurley występowała także przed kamerami telewizyjnych. Prasa brukowa dużo pisała na temat związku Elizabeth z Hugh Grantem. Po raz pierwszy, oficjalnie jako para, wystąpili w czasie londyńskiej premiery filmu „Cztery wesela i pogrzeb” w 1994 roku. Założyli wspólnie firmę „Simian Films”. Hurley pozostała przy Grancie w 1995 roku, gdy wszystkie gazety pisały o jego romansie z prostytutką. Elizabeth często wzbudza sensację swoimi ekstrawaganckimi, zaprojektowanymi przez najlepszych kreatorów, strojami. W 1995 podpisała kontrakt z firmą kosmetyczną Estee Lauder. Od tego czasu uczestniczy, jako modelka, w kampanii reklamowej kosmetyków tej firmy. Dużo podróżuje między Paryżem i Los Angeles, w obu miastach ma własny apartament. Hurley jest producentką filmów: „Krytyczna terapia” i „Mickey Niebieskie Oko”.

David Lean

David Lean (1908-1991) – brytyjski reżyser filmowy. Na początku lat 30-tych dość wyraźnie jednak awansował i zajmował się montażem filmów krótkometrażowych, w tym tych produkowanych przez Gaumont Pictures i Movietone. Do filmu pełnometrażowego dostał się dzięki „Freedom of the Seas” z 1934-ego i „Nie odchodź ode mnie” z 1935-ego. Wkrótce powierzano mu już duże projekty i jako montażysta może się pochwalić takimi filmami jak „Pigmalion” czy „Jeden z naszych samolotów zaginął”. W roku 1942-im Lean po raz pierwszy stanął też za kamerą. Razem z Noelem Cowardem wyreżyserował (a sam również zmontował) brytyjski wojenny klasyk „Nasz okręt”. Ich związek na tym się nie skończył. Stworzył dwie bardzo wysmakowane adaptacje – „Wielkie nadzieje” i „Olivera Twista”. Następne dwa filmy Lean nakręcił dla słynnego producenta Alexandra Kordy. „Bariera dźwięku” to opowieść o pilocie próbującym przekroczyć tytułową prędkość. Oprócz ciekawej fabuły, warto w tym filmie zwrócić również uwagę na fantastyczne zdjęcia powietrzne, które już pokazują na jaką efektowność stać Leana. „Wybór Hobsona” z kolei to pierwszorzędna komedia ze znakomitą rolą Charlesa Laughtona. Następny film Leana – „Urlop w Wenecji” – zaważył na dalszym rozwoju jego kariery. Wyreżyserował „Most na rzece Kwai”, który okazał się niesamowitym sukcesem kasowym i przebił nawet sukces filmu „Lawrence z Arabii”. Lean zekranizował także słynnego, nagrodzonego Noblem „Doktora Żywago”.

Morgan Fairchild

Morgan Fairchild – aktorka urodzona w 1950 roku w Dallas. Naprawdę nazywa się Patsy Ann McClenny , a imię „Morgan” przyjęła od kinowego tytułu – charakteru Davida Warner’a: „Morgan! Jak stosowny przypadek działania”. Jej pierwsze spotkanie z filmem kinowym odbyło się na planie dramatu kryminalnego Arthura Penna „Bonnie and Clyde”, gdzie była dublerką Faye Dunaway. W 1968r. ukończyła Lake Highlands High School w Dallas. Filmowcy telewizyjni szybko ją dostrzegli i otrzymała pierwszą znaczącą rolę Jennifer w serialu TV „Search for Tomorrow”. Następną rolą była postać Jenny Wade w jednym z odcinków popularnego serialu CBS „Dallas”. Aktorka grywała na żywo w teatrze, a jej oklaskiwany portret Skye w off-broadwayowskiej komedii „Geniuses” oraz udział w produkcach teatralnych „Do widzenia, Charlie” i „Mężczyźni wolą blondynki” szybko dostrzeżono i doceniono. Powróciła jednak na mały ekran w 1984r. w serialu TV „Papierowe lalki” jako nieprzyzwoita Racine, a nieco później zagrała ambitną Jordan Roberts w serialu TV-CBS „Falcon Crest”. Z powodzeniem wystąpiła w miniserialu „Północ-Południe”(1985-86). W 1990 roku zagrała w serialu komediowym „Murphy Brown”. Fairchild jest aktywną działaczką ruchu wspierającego badania nad wirusem AIDS, do jej zainteresowań należy balet, antropologia i palentologia.

Elizabeth Taylor

Elizabeth Rosemond Taylor (1932-2011) – hollywoodzka aktorka urodzona w Wielkiej Brytanii, wyróżniona wieloma nagrodami, w tym dwoma Oscarami. Zadebiutowała w 1942 mając 10 lat w There’s One Born Every Minute, a nakręcony rok później kultowy Lassie wróć przyniósł jej prawdziwą popularność. Pierwszą wielką rolę otrzymała w melodramacie Miejsce pod słońcem. Szczytowy okres jej kariery przypadł na lata 50 i 60 XX wieku, kiedy to w za udział w trzech kolejnych filmach otrzymała nominacje do Oscara, a w 1960 za Butterfield 8 statuetkę. Jej najwybitniejsze kreacje to bohaterki filmów Kto się boi Virginii Woolf? i Poskromienie złośnicy – obydwa z 1966 roku. Jej najsłynniejszą rolą była tytułowa Kleopatra z filmu Josepha L. Mankiewicza z 1963 roku. Pod koniec życia była samotniczką. W 2005 roku opowiedziała się po stronie Michaela Jacksona w jego procesie w Kalifornii pod zarzutem seksualnego wykorzystania dziecka. Piosenkarz został uniewinniony. W lutym 2011 trafiła na leczenie do szpitala w Los Angeles z objawami niewydolności serca. Aktorka zmarła w otoczeniu rodziny w szpitalu w Los Angeles w wieku 79 lat. Elizabet Taylor miała obsesję na puncie noszenia kaftanów – długich szat tureckich o prostym kroju, z szerokimi rękawami, wykonywanych z drogocennych tkanin i wyszywanych złotą nicią.

Joan Collins

Joan Henrietta Collins – urodzona w 1933 roku w Londynie, aktorka oraz producentka filmowa, telewizyjna i teatralna, ponadto pisarka, przedsiębiorca i modelka. Triumfalnym wejściem na mały ekran była kreacja Alexis Carrington-Colby w operze mydlanej ABC Dynastia (Dynasty, 1981-89), za którą otrzymała w 1983 roku nagrodę Złotego Globu. Zaangażowana jest w działalność instytucji działających m.in. w obronie praw dziecka, na rzecz dzieci upośledzonych i kalekich, oraz na rzecz kobiet zagrożonych rakiem piersi. Jest fundatorką jednej z części szpitala dziecięcego w Michigan. Jest autorką wielu książek, w tym dwóch autobiografii – „Past Imperfect” i „Drugi akt”, pięciu powieści „Prime Time”, „Love, Desire & Hate” oraz „Niezwykle sławna”, „Star Quality”, „Misfortune’s Daughters” a także poradników o sekretach zdrowia i urody gwiazdy – „Beauty Book”, „Moje tajemnice”, „My friend’s secrets” i „Joan’s way”.

Jane Fonda

Jane Fonda – amerykańska aktorka urodzona w 1937 roku. Pracę zawodową zaczynała jako modelka, w 1954 roku trafiła nawet na okładkę „Vogue’a”. Przełom w jej karierze aktorskiej nastąpił wraz z poznaniem Rogera Vadima, za którego wyszła za mąż. W 1968 roku zagrała w kiczowatym filmie science fiction pt. „Barbarella”. Po rozwodzie z Vadimem kolejnym mężem Fondy został polityk Tom Hayden, przy którym mocno zaangażowała się w walkę przeciwko wojnie w Wietnamie. Prasa nazywała ją wtedy Hanoi Jane. Pierwszą znaczącą rolę zagrała w filmie Sydneya Pollacka „Czyż nie dobija się koni?”. W latach 80. i 90. wydawała książki i kasety video z własnymi układami aerobiku, udzielała się w debatach społecznych, walczyła o prawa Indian i przeciwko dyskryminacji czarnoskórych. Popierała Solidarność i odwiedziła Polskę w 1987. W 1990 rozwiodła się z Haydenem. W 1991 roku po raz trzeci wyszła za mąż za potentata medialnego, twórcę CNN, Teda Turnera. Po premierze „Stanley i Iris” (1990) Martina Ritta zdecydowała się na całkowite porzucenie kina. Przez drugą połowę lat 90. zajmowała się propagowaniem świadomego rodzicielstwa, problemami Trzeciego Świata, ochroną zwierząt, jogą oraz wegetarianizmem. Oficjalnie odcięła się od swoich występów przeciwko wojnie w Wietnamie, a także maniakalnego uprawiania aerobiku (w kolejnych wywiadach podkreślała, iż sprawia on, że kobieta staje się niewolnicą własnego ciała). Przeszła na chrześcijaństwo i w 2001 roku, rozstała się z trzecim mężem. W 2006 została twarzą koncernu kosmetycznego L’Oréal.

Stefanie Powers

Stefanie Powers, właściwie Stefania Zofia Federkiewicz – aktorka urodzona w 1942 roku w Los Angeles. Naprawdę nazywa się Stefania Zofia Federkiewicz i jest wnuczką polskich emigrantów. Uczęszczała do Hollywood High School wraz ze słynną obecnie aktorką Lindą Evans. Zaczęła od ról drugoplanowych. Podpisała kontrakt z wytwórnią filmową Columbia Pictures. W 1963r. była otrzymała nominację do nagrody Golden Laurel jako nowa osobowość filmowa. Atrakcyjna, sprężna w ruchach, lubi role kobiet silnych, niezależnych i zdecydowanych. Dużą popularnością cieszył się serial TV „Hart to Hart”(1979-84), gdzie bohaterką jest równouprawniona żona, Jennifer Hart. A wraz ze swoim serialowym partnerem Robertem Wagnerem wystąpiła też w ośmiu telefilmach (1993-96), będących kontynuacją tego słynnego serialu. Za tę rolę zdobyła pięć nominacji do Złotego Globu i dwie do nagrody Emmy. Prywatnie zrównoważona, nie jest uwikłana w żadne skandale, tak charakterystyczne dla gwiazd Hollywoodu. Miłośniczka koni i dzkikich zwierząt, założyła fundację im. Williama Holdena dla ratowania ginących gatunków afrykańskiej fauny.

Trudie Styler

Trudie Styler – angielska aktorka i producentka urodzona w 1954 roku w Bromsgrove. Jest drugą żoną Stinga, z którym ma czwórkę dzieci. Uczęszczała do North Bromsgrove High School, gdzie jednym z jej nauczycieli był Clifford T. Ward. Styler mieszkała ze Stingiem około dziesięć lat przed ślubem, który wzięli 20 sierpnia 1992 r. Trudie Styler zagrała w produkcjach takich jak Paris Connections, Living Proof, The Vicar of Dibley – Wife swap Comic Relief special, Alpha Male, Love Soup, Empire, Przyjaciele (sezon 8, odcinek 10), Me Without You (2002), The Scold’s Bridle (1998), Fair Game (1988), Miss Marple The Body in the Library (1984) jako Josephine Turner i The Mayor Of Casterbridge (1978) Poldark (1977). Trudie Styler jest także Ambasadorem UNICEF.

Donna Air

Donna Air – brytyjska aktorka filmowa urodzona w 1979 roku. W wieku dziesięciu lat rozpoczęła karierę w serialu „Byker Grove”, produkowanym na zlecenie CBBC. Potem stała się częścią muzycznej grupy Crus, wraz z którą podróżowała po Stanach Zjednoczonych, Japonii i Azji Południowo-Wschodniej. Następnie wróciła do Wielkiej Brytanii i podpisała kontakt z MTV na prowadzenie programu na żywo. Potem była prezenterką kilku programów, włączając w to The Big Breakfast dla Channel 4. Ma na koncie kilka ról w serialach telewizyjnych, między innymi w „Hollyoaks” czy „Hotelu Babylon”. Zagrała też w filmach takich jak „Szalona kapela”, „Mumia powraca”, „Bad day” oraz „Jedyny, jedyna”. Donna Air jest też ambasadorem kilku znanych marek: Health Lottery, Burberry, Next, Westfield, Olay, Cadbury i Triumph. Ponadto pracuje z Soil Association, promuje organiczne mleko i jest współautorką książki kucharskiej „Grown in Britain Cookbook”.

Kate Beckinsale

Kate Beckinsale – brytyjska aktorka urodzona w 1973 roku. Rozgłos światowy przyniosła jej rola w superprodukcji Michaela Bay’a – „Pearl Harbor”, w którym zagrała amerykańską pielęgniarkę wplątaną w trójkąt miłosny (obok Bena Afflecka oraz Josha Hartnetta). Przełomem w jej karierze okazała się rola w dobrze przyjętej adaptacji komedii Szekspira – „Wiele hałasu o nic” Kennetha Branagha, gdzie zagrała obok Emmy Thompson, Michaela Keatona i Keanu Reevesa. W 1995 roku wystąpiła obok Aidana Quinna w horrorze „Nawiedzony” Lewisa Gilberta. Sukcesem okazała się rola w lekkiej komedii Stefana Schwartza – „Polowanie na grube ryby”. Po występie w filmie „Emma” według powieści Jane Austen, zadebiutowała wreszcie w USA. Rola Charlotte Pingress w „Rytmy nocy” Whita Stillmana, opowiadającym o dyskotekowym pokoleniu lat 80., przyniosła jej nagrodę Koła Londyńskich Krytyków Filmowych. Aktorka znana jest ze swojego ostrego języka, dużo przeklina i nie może przestać palić.

Guy Ritchie

Guy Ritchie – brytyjski reżyser filmowy urodzony w 1968 roku. Postanowił, że zostanie reżyserem po obejrzeniu filmu „Butch Cassidy i Sundance Kid”. Nie uczęszczał jednak do szkoły filmowej. W 1995 roku zaczął kręcić reklamy i teledyski. Zarobione w ten sposób pieniądze posłużyły mu do sfinansowania produkcji krótkometrażowego filmu „The Hard Case” (1995). Nakręcony w 1998 pełnometrażowy debiut Ritchiego „Porachunki” był kontynuacją filmowej miniatury. Film powstał dzięki finansowemu wsparciu Trudie Styler (prywatnie żony Stinga), która zobaczyła „The Hard Case”. Film trafił do dystrybucji kinowej w Wielkiej Brytanii i USA dopiero w 1999 roku i zwrócił uwagę środowiska filmowego na młodego, obiecującego reżysera. W 2000 roku nakręcił film „Przekręt”. W tym samym roku Ritchie poślubił piosenkarkę Madonnę. Ślub odbył się w Szkocji, a para rozpoczęła pracę nad wspólnymi projektami. Razem nakręcili krótki metraż „Star”dla BMW z Clivem Owenem, kontrowersyjny teledysk do piosenki Madonny „What It Feels Like for a Girl” oraz „Rejs w nieznane” (2002), remake filmu Liny Wertmüller z 1974 roku. Rok później Ritchie zrealizował „Sherlocka Holmesa” z Robertem Downeyem Jr. w tytułowej roli oraz Judem Lawem jako doktorem Watsonem. Film był przebojem kinowym i w 2011 Ritchie nakręcił jego drugą część zatytułowaną „Sherlock Holmes: Gra cieni”. Ritchie rozwiódł się z Madonną w grudniu 2008 roku.

Charles Dance

Walter Charles Dance – brytyjski aktor urodzony w 1946 roku. W latach 70. był członkiem Royal Shakespeare Company grając np. w „Hamlecie”, „Ryszardzie III” i „Jak wam się podoba”. W 1979 r. odszedł z RSC, ale powrócił dziesięć lat później tytułową rolą w „Koriolanie”. Jego debiut telewizyjny to serial „Father Brown”. Potem grywał małe role aż do przełomu w postaci „Klejnotu w koronie”. Za rolę Guya Perrona nominowany został do BAFT-y. Później wystąpił m.in. w „Sherlocku Holmesie: Mrocznych początkach”, „Samotni” (rola przyniosła mu nominację do Satelity i Emmy), „Przygodach Merlina” i „Kontrze: Zemście”. W 2011 r. dostał rolę Lorda Tywina Lannistera ojca królowej Cersei, w serialu HBO”Gra o tron”. Dzięki niej zyskał dużą popularność i pochlebne opinie wśród i fanów sagi oraz widzów serialu. Na dużym ekranie debiutował w obrazie „Tylko dla twoich oczu” Johna Glena. Potem były m.in. role w: „Goldeneye”, „Upiorze w operze”, „Obcym 3″, „Michaelu Collinsie” i „Nicholasie Nicklebym”.

Vincent Price

Vincent Price (1911-1993) – amerykański aktor filmowy i teatralny, a także pisarz. Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie w Yale w 1933. 1933-34 występował w teatrach w Londynie i Nowym Jorku. Na srebrnym ekranie zadebiutował w 1938 rolą w filmie „Service de Lux”. Zagrał także m.in. w: „Prywatne życie Elżbiety i Essexa”, „Pieśń o Bernadetcie” czy „Dragonwyck”. Jednak jego specjalnością były horrory zwłaszcza R. Cormana według opowiadań E.A. Poego tj. „Zagłada domu Uscher” 1960, „Studnia i wahadło” 1961, „Kruk” 1962, „Grobowiec Ligei” 1964. Był prawdziwym Królem Horroru. Idealnie pasował do stworzonej scenerii zazwyczaj starych, przepełnionych grozom domów, których klimat niejednokrotnie potęgowała czarno biała taśma filmowa, i to o właśnie dzięki takim kreacjom już w dzieciństwie pozyskał sobie moja sympatię. Dreszczowce z jego udziałem to jedne z najlepszych, jakie dane mi było obejrzeć.

Źródło: www.filmweb.pl, www.wikipedia.org

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>